জগন্নাথ ৰথযাত্ৰা ভাৰতবৰ্ষৰ এক বিখ্যাত আৰু পবিত্ৰ ধৰ্মীয় উৎসৱ। প্ৰতি বছৰৰ দৰে এই বছৰো ওড়িশাৰ পুৰী নগৰীত প্ৰভূ জগন্নাথ, ভাতৃ বলোভদ্ৰ আৰু ভগ্নী সুভদ্ৰাপ মূৰ্তি ৰথত উঠাই এই মহান যাত্ৰাৰ আয়োজন কৰা হৈছে। এই উৎসৱটি আষাঢ় মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ দ্বিতীয়া তিথিত অনুষ্ঠিত হয়।
এই ৰথ যাত্ৰাৰ সময়ত লাখ লাখ ভক্ত পুৰী লৈ আহি ভিৰ কৰা পৰিলক্ষিত হয়। প্ৰভূ জগন্নাথ, বলোভদ্ৰ আৰু সুভদ্ৰাক পৃথক পৃথকভাবে তিনিখন ৰথত উঠাই পুৰী মন্দিৰৰ পৰা ‘শ্রীঘুনুচা মন্দিৰ’লৈ লৈ যোৱা হয়। এই সমগ্ৰ পথটো ধৰ্ম-ভক্তি, সুৰ-সঙ্গীত আৰু আনন্দৰে পূৰ্ণ হৈ উঠে। ভক্তসকলে ৰথ টানি বহু পুণ্যৰ ভাগী হ’ব বুলি বিশ্বাস কৰে।
এই উৎসৱৰ এক বিশেষ দিশ হ’ল “চক্কি দান”—অৰ্থাৎ সাধাৰণ মানুহেও জগন্নাথ দেৱৰ ৰথ টানি নিজৰ ভক্তি প্ৰকাশ কৰে। আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় দৃশ্য হ’ল ৰথ টানাৰ সময়ৰ ভক্তসকলৰ উল্লাস আৰু “জয় জগন্নাথ” ধ্বনি।
জগন্নাথ ৰথ যাত্ৰা কেৱল এটা ধৰ্মীয় পৰম্পৰা নহয়, ই ভক্তি, একতা আৰু সংস্কৃতিক এক গৌৰৱোজ্জ্বল প্ৰতীক।